Aanvankelijk was het de bedoeling om na Soulac stilaan naar boven (de bovenkant van de kaart = België he) te rijden door de veerboot te nemen over de Gironde en intussen de vuurtoren van Courdohan te bezoeken. Echter, een snelle rekensom leerde dat een beetje aan de dure kant was (alleen het bezoek aan de vuurtoren was al ongeveer 30 euro pp). Vandaar dat we maar terug gezakt zijn en naar het prachtig Saint Emiion gereden zijn, achter Bordeaux. Een beslissing waar we geen seconde spijt van hadden. De trotter was vol lof over dit stadje (een beetje erover zelfs), maar toen we het zagen, waren we toch ook op slag verliefd.
We verbleven op een zeer goede camping ongeveer 3km van het stadje: gratis kajak, pedalo, minigolf etc, een zwembad, rustig en vrij goedkoop. ideaal voor de mensen met kindjes :) .
Saint Emilion zelf draait bijna uitsluitend om de wijn en natuurlijk ook het toerisme. Over dat eerste kunnen we niet anders dan positief zijn na onze begeleide toer met onder andere nog een chateau-bezoekje. Lustige stappers als we zijn, gaf de 3km die we stapten naar Saint Emilion EINDELIJK de gelegenheid om toch eens te proeven van die druiven die je overal toelachen: de zuurtegraad was toch (nog) iets te groot om echt lekker te zijn, maar je ziet hoe blij we waren dat we gehad hadden :).
Over de toeristische kant van de zaak: schandalig dat je over de middag nergens een terrasje kon doen zonder iets te eten. Maar goed, dit werd met de mantel der liefde bedekt, een mens blijft tenslotte toch in vakantiestemming...
De rit naar huis van een 890km verliep meer dan vlot, onder meer dankzij meneer GPS.
Terug thuis wachtte de harde confrontatie met de realiteit, maar intussen hebben beide scharniertjes die het onderwerp van deze blog uitmaken hun plaats in de machine van de maatschappij alweer met veel plezier en volle batterijtjes ingenomen!