Les Ardennes: op everzwijnen- en achtergrondenjacht!

3 nachten, en 2 wandeldagen met ongeveer 25 km wandelplezier hebben we achter de rug. Plaats van het delict was Herbeumont, een onooglijk dorpje aan de oevers van de Semois in les Ardennes profondes. De natuur en de omgeving waren in één woord prachtig: duizenden tinten bruin, een kronkelend riviertje doorheen een glooiend landschap met een verlaten viaduct als eyecatcher.



Het is dan ook duidelijk dat we tot het jaar 2085 voldoende herfstachtergronden voor onze pc gevonden hebben!

Sporen van wroetende everzwijnen, op zoek naar wormen naar verluidt, kruisten continu ons wandelpad, maar jammer genoeg hebben we er geen enkele live in actie gezien. Zelfs nachtelijke speurtochten hielpen er niet aan. Wel een dode moeflon gezien (een hertachtig beest met gekroonde horens, de foto van zijn lijk doet redelijk duivels aan). Natuurlijk werd er ook wild genoten van wild en kalmer genoten van wat Wallonië op alcoholisch vlak te bieden heeft (go Rochefort!).

Romeo en Julia waren op dit uitje naar Herfstland nooit ver uit de buurt...

Of was het de Titanic die langsstoomde?

de afsluiter: Saint Emilion...

Intussen zijn we alweer een goede week met de neus op de feiten gedrukt, maar toch willen we je de laatste dagen van onze vakantie niet onthouden.

Aanvankelijk was het de bedoeling om na Soulac stilaan naar boven (de bovenkant van de kaart = België he) te rijden door de veerboot te nemen over de Gironde en intussen de vuurtoren van Courdohan te bezoeken. Echter, een snelle rekensom leerde dat een beetje aan de dure kant was (alleen het bezoek aan de vuurtoren was al ongeveer 30 euro pp). Vandaar dat we maar terug gezakt zijn en naar het prachtig Saint Emiion gereden zijn, achter Bordeaux. Een beslissing waar we geen seconde spijt van hadden. De trotter was vol lof over dit stadje (een beetje erover zelfs), maar toen we het zagen, waren we toch ook op slag verliefd.



We verbleven op een zeer goede camping ongeveer 3km van het stadje: gratis kajak, pedalo, minigolf etc, een zwembad, rustig en vrij goedkoop. ideaal voor de mensen met kindjes :) .

Saint Emilion zelf draait bijna uitsluitend om de wijn en natuurlijk ook het toerisme. Over dat eerste kunnen we niet anders dan positief zijn na onze begeleide toer met onder andere nog een chateau-bezoekje. Lustige stappers als we zijn, gaf de 3km die we stapten naar Saint Emilion EINDELIJK de gelegenheid om toch eens te proeven van die druiven die je overal toelachen: de zuurtegraad was toch (nog) iets te groot om echt lekker te zijn, maar je ziet hoe blij we waren dat we gehad hadden :).

Over de toeristische kant van de zaak: schandalig dat je over de middag nergens een terrasje kon doen zonder iets te eten. Maar goed, dit werd met de mantel der liefde bedekt, een mens blijft tenslotte toch in vakantiestemming...

De rit naar huis van een 890km verliep meer dan vlot, onder meer dankzij meneer GPS.

Terug thuis wachtte de harde confrontatie met de realiteit, maar intussen hebben beide scharniertjes die het onderwerp van deze blog uitmaken hun plaats in de machine van de maatschappij alweer met veel plezier en volle batterijtjes ingenomen!

Van 8tres, zadelpijn en Dana

Hallo daar,

Vanaf een zeer rustige camping in Soulac sur Mer (in Frankrijk stopt de zomervakantie dus echt wel op 31 augustus) geven we nog de laatste nieuwtjes mee vanuit de bijzonder zonnige Médoc.



Eergisteren hebben we een zeer leuke fietstocht gemaakt met onze gehuurde fietsen die ging van de vuurtoren op Cap Ferret door de bossen van le Truc Vert en de geklasseerde houten oesterhaventjes aan het bassin van Arcachon 8(zie foto van Karoline).


De avond ervoor hadden we al een verkennend tochtje gemaakt met de fiets en dat voelden we die ochtend... zadelpijn vanaf de eerste meter, we zijn echt wel niks meer gewoon. Desondanks dapper doorgebeten en een zeer mooie dag gehad met ondermeer een oesterdegustatie bij een kweker op het terras waar 6 heerlijke oesters en een glaasje witte wijn ons (lees, Michael :) ) wel konden bekoren. KLein beetje uitleg gekregen over oesters kweken ook, is nog niet zo evident (of wat dacht je).



De camping van Le truc vert is wel aan te raden, het enige jammere was dat de surfplankverhuur wegens te lage golven gesloten was. Wetende dat dat nu net één van de redenen was waarom we naar daar gegaan waren, was dat wel een beetje spijtig, maar kom. We hebben toch kunnen genieten van terrasjes, strand en de schone natuur...

Dinsdag zijn we dan ons aangekondigd hoog bezoek uit België gaan afhalen in Bordeaux: la Dana est arrivée.

Na eerst bijgekletst te hebben zijn we doorgereden naar Soulac Sur Mer, in de punt van de Médoc waar de Gironde in de oceaan uitmondt.

Gisterenavond direct een uitgebreide en heerlijke barbecue gehad en vandaag zijn we van plan om het dorpje en de 3 trotters krijgende kathedraal te gaan bezoeken, maar natuurlijk even zeer om te genieten van het zonnetje dat voorlopig gepland staat voor de rest van de vakantie (zaterdag is het weeral gedaan, maar voorlopig laten we het niet aan ons hartje komen).

De Chateau de Giscourg à Arcachon!

Voila, hier zijn we weer en vlugger dan verwacht. In plaats van een "dan dit, dan dat gedaan", deze keer wat dieper ingaand op wat we gisteren gedaan hebben en vandaag van plan zijn.

Het is hier eerst en vooral schitterend weer en de vooruitzichten beloven meer van dat. Gisteren zijn we vertrokken uit Lacanau en besloten we een "Chateauke" te gaan doen. De trotter raadde ons deze van Giscourg aan en waarlijk, het loonde echt de moeite: privé-rondleiding voor ons tweetjes met heel veel uitleg en respect voor de nitwits die we zijn met alle vragen die we hadden. Prachtig domein ook en lekkere Margaux die ze daar hebben!

Dan was het weer genoeg inhoudelijk geweest :) en zochten we de Atlantische kust weer op. Arcachon, stad van oesters, strand en dergelijke was ons doel. We staan momenteel niet in Arcachon zelf, maar in Pyla, enkele kilometers ervan, vlak aan de grootste duin van Europa, de Dune de Pyla. Fenomenaal, als je de zee wegdenkt, waan je je in de Sahara. Plaats daarna nog eens het grootste (pijnboom)bos van West-Europa en een prachtige zonsondergang en je weet wat een mooie avond het gisteren was...

De camping ligt ons echter niet helemaal: vrij onvriendelijk, verouderd, wat vuile wc's en dus gaan we vandaag weer op zwier. Eerst Arcachon city verkennen en vervolgens naar Biscarosse!

Foto's lukken blijkbaar niet, dus die houd je nog te goed.

la douce France: regen en zonnenschijn, noord en zuid

Hallo daar!
eindelijk, zouden we zelfs durven zeggen. Het leek wel alsof men ons expres van deze blog wou weghouden, maar derde keer, goede keer.

Waar zullen we beginnen? Bij het begin lijkt wel logisch te zijn. VOrige week vrijdag zijn we onmiddellijk na het werk beginnen pakken, in de auto gesprongen en naar Nord-Pas du Calais gereden. Toevallig waren daar ook twee bevallige en gastvrije mensen met een mobilhome (diende hij niet speciaal om gasten te ontvangen? :) ) zodat we in alle luxe aan onze vakantie begonnen. Toen zat het weer mee, de wijn was niet te versmaden en het was vooral ideaal om in "de mood" te komen.

Met ons tweetjes gingen we er dan vandoor (toen de rest terug moest gaan werken) richting Mont Saint Michel: versterkte abdij, omringd door drijfzand, legendes en vooral stromen toeristen. Fantastische ervaring om ernaartoe te wandelen en van kilometers ver reeds deze te zien opdoemen. De abdij loont absoluut de moeite voor de liefhebbers.



De dag dat we terug aanzetten, begon echt Belgisch: grijs, 17 graden en een beetje depri. Maar wat een verschil toen we 600 km zakten!: 35 (!) graden en stralende zon. Een heel gemak als je met de tent op toer bent. Intussentijd wel de grotten van Pair non Pair bezocht (oudere rotsschilderingen dan deze van Lascaux en vooral Karoline haar jeugd die bovenkwam), nog een menhir bewonderd, een oude citadel zoals deze in Caen, het Fort Médoc (wegblijven van deze laatste), etc.



Intussen zijn we in Lacanau Océan beland, een 50 km van Bordeaux en vooral bekend van het wereldkampioenschap surfen waarvan één wedstrijd per jaar blijkbaar hier gehouden wordt. Je merkt dat alles hier om surfen draait en we hebben ons dan ook niet onbetuigd gelaten. Deze ochtend zijn we op de plank gekropen en hoewel we zo stijf als een plank zijn (merk het subtiele mopje)zijn we vast van plan het nog eens te doen!



Het is echter niet al rozegeur geweest, man man. GIsteren een onweer op ons hoofd gekregen waarbij we vreesden dat onze tent het echt niet meer ging houden: meer dan vier uur lang gietende regen, straten onder water en vooral heel deprimerend omdat je niks kunt doen (met 2 in een tent, triest he Tom :)).

Maar kom, de vooruitzichten zijn schitterend: we gaan morgen naar Arcachon, dan nog wat rondtrekken en dinsdag krijgen we hoog bezoek uit België. Enfin, we blijven hier nog wel even!

Un trou normand - van D-day tot Bayeux

Normandië, we hadden het niet echt lang op voorhand gepland (onze chambre d'hôtes was geboekt twee dagen vooraf), maar toch was het iets wat al lang op het verlanglijstje stond: de stranden van D-Day waren met stip reden nummer één voor de verklaring hiervan. Echter, toen de plannen zich ietwat concretiseerden door de aankoop van een Trotter en er wat gelezen werd, bleek dat Normandië en in het bijzonder Bayeux en de omliggende stadjes en dorpjes heel wat in petto hadden.

We hadden er bovendien ook beiden bijzonder veel zin in omdat het nu toch al drie maanden geleden was dat we er nog eens vantussen waren geweest (schandalig nietwaar :) )

Enige ding dat we wat onderschat hadden, was de rit ernaartoe: waar we gedacht hadden er op een goede halve dag te geraken, bleek dat we er toch een zevental uur over gedaan hebben om het "péage-loos" en mits enig gedwaal langs de Franse wegen te bereiken (kwisvraag, kwisvraag: in welk land vind je elke halve kilometer een rond punt?).

Maar goed, eens aangekomen te Bayeux en gesettled bij gastvrouw Myriam van "den Aggarthi", waren we klaar om het stadje te verkennen en er een lap van twee lange dagen op te geven!


Bayeux by night, het geeft schone foto's, maar op zich is er niet zo een nachtleven dat je er je nachten swingend kunt doorbrengen. Dan bleek dit beschermd stadje overdag heel wat meer troeven te hebben: een gezellige markt (waar we wortelen gekocht hebben met een AOC (!), pommeau als aperitief, ...), leuke straatjes en natuurlijk niet te vergeten het Tapijt van Bayeux oftwel het verhaal van Hastings in 1066 in stripvorm. Dit heeft ons echt aangenaam verrast door de interessante manier van presentatie en duidelijke achtergrondinfo. Voor de rest bleek Bayeux vooral een goede uitvalsbasis voor de rest van de streek.

Alles in deze streek ademt uit wat een mens zich voorstelt van D-day en de hieropvolgende periode: de mistige ochtend, kleine dorpjes met typerende kerken, uitgestrekte velden (met prachtig koolzaad in bloei) en natuurlijk steile kliffen en de zich steeds herhalende branding van de zee. Arromanches, waar de geallieerden een kunstmatige haven aangelegd hebben (fantastisch huzarenstukje van ingenieurskunde), Longues-sur-Mer met zijn quasi intacte Duitse kanonnenbatterij en vanzelfsprekend Pointe du Hoc waar men het terrein gelaten heeft zoals het er toen bijlag, we hebben het gezien. We moeten toegeven, hoewel er een bijna kitscherig aura kleeft aan patriottisme, dankbaarheid en heldhaftigheid, het doet toch iets.



De gevolgen zijn overal nog steeds zichtbaar, ook hier in Caen bijvoorbeeld bij deze kerk. Caen was toendertijd voor meer dan de helft verwoest en sommige delen zelfs voor 88%...


De formule van de Chambre d'hôtes is ons wel goed bevallen. De gastvrouw gaf ons veel (soms teveel :) ) uitleg over alles en nog wat en gaf ons elke ochtend bij het ontbijt een briefing over wat we die dag wilden zien. Het is een gemoedelijk sfeertje en daar houden we wel van zoals je waarschijnlijk wel weet.



Zoals altijd is het weer veel te snel voorbij gegaan, maar we dragen weer schone herinneringen mee aan een heel romantisch weekendje met wandelingen langs de kliffen, stokbrood met camembert in het park en natuurlijk de vraag gesteld in Porte-en-Bessin die iedereen momenteel bezig lijkt te houden en waardoor onderstaande (te jonge?)schat van een vrouw letterlijk lijkt te stralen...



Tot gauw!

Bienvenue aux Arcs! van sneeuw, zon en blonde Leffe...

Hoe kan een mens uitleggen aan iemand die nog nooit van een witte reus naar beneden gegleden is, wat een fantastisch gevoel dit geeft? Heel moeilijk, denk ik... Je moet het immers maar verkocht krijgen dat zoveel geld neergeteld wordt voor verblijf en materiaal, terwijl het er in wezen op neer komt dat je naar beneden gaat en terug omhoog met de lift, telkens opnieuw, zonder het ooit beu te raken.

Tot een zestal jaren geleden had ik zelf nog nooit op de latten (op de plank is correcter) gestaan, maar intussen is er toch een lichte vorm van verslaving opgebouwd. Om onze steen bij te dragen tot een beter begrip en natuurlijk ook de anderen te doen verwateren (sympathiek als we zijn), maar vooral om een beeld te scheppen waar we vorige week mee bezig geweest zijn, zetten we hierbij wat foto's en een kort verslagje van ons verblijf in Les Arcs van 4-11 februari uiteen.



Een logisch pluspunt in vergelijking met de goedkope skikot-formule (vooral gericht naar studenten), was de chalet waarin we verbleven: met zijn zessen hadden we alle luxe in het hart van het kunstmatig aangelegde dorpje Arcs 1950 (www.arcs1950.com). De bende waarmee we in de loop van deze week afwisselend of gezamenlijk mee "op schok " geweest zijn, varieerde sterk in grootte: van 6 tot 16 (ons) bekende Vlamingen die allemaal deftig in vorm waren en er mee voor gezorgd hebben dat het een schuune week geworden is.

Wat opviel in het dorpje en ook in de cabane'kes op de piste was de alomtegenwoordigheid van Belgische (alleszins in naam) bieren: overal had men blonde Leffe of Stella en als we al eens in een ander café terechtkwamen was er wel Affligem te krijgen. De internationale en Europese positionering van Inbev en collega's holt duidelijk onze hoop voorbij.


In deze week zijn zowat alle skiweertypes ons deel geweest: gaande van stralende zon op zondag en maandag naar mist met lichte sneeuwval op dinsdag, zwaardere sneeuw en mist op woensdag en donderdag (met ook de legendarische Wunderbarschnee!) en terug stralend weer op vrijdag. Vooral op vrijdag hebben we met volle teugen kunnen genieten van maagdelijke sneeuwvlakten waar het eerste spoor nog door getrokken moest worden, onnozelheid verkopen tussen de bomen (onder meer het knuffelen van bomen als ultieme rem), naast de baantjes snowboarden waarna zes meter omhoog geklefferd kon worden met een hellingsgraad van 68 procent, etc.

Ze hebben ons daar bij Chez Luigi, de plaatselijke Irish Pub annex après-skibar annex restaurant (hierover zo dadelijk meer) trouwens zeker leren kennen toen er rozen gegeven werden aan het plaatselijk zangeresje, de jive met skibotten nog bleek te lukken en er net niet op tafel gedanst werd...



Een slotopmerking over de restaurants in het dorp: als je er ooit heengaat, mag je echt geen hoge verwachtingen stellen aan de aanwezige restaurants. Het is duidelijk dat ze het niet moeten hebben van een vaste klandizie, maar gerust hun gangetje kunnen gaan en de zaken al eens wat minder afwerken. Onder meer bij Chez Luigi was de bediening en het eten niet echt je dat.

We hopen snel nog wat meer foto's mee te kunnen geven om een "optimaal sfeerbeeld" te scheppen"!

Op naar de volgende vakantie!