les Malinois

De fiere Sint-Romboutstoren die als een kloek over haar Mechelse kuikens (koekoek zou hier beter gepast hebben, we weten het wel) waakt, verwelkomde ons reeds van ver voor een dagje gezellig Mechelen (gebruikt in haar werkwoordsvorm). We begrepen meteen waarom de RTBF in haar gewraakte uitzending over de Vlaamse onafhankelijkheid deze stad gekozen had als voorlopige hoofdstad van Vlaanderen...



Wat meteen opviel toen we de stad verkenden, waren de grote investeringen die in deze stad gedaan zijn om haar aantrekkelijker te maken voor toeristen en inwoners. Veel ondergrondse parkings die het straatbeeld aanzienlijk veraangenamen, gerestaureerde en heropgewaardeerde gebouwen en "vlieten", etc. op de foto zie je Karo die langs de oevers van de Dijle kuiert op aangelegde houten wandelbruggetjes.


"ne warme choco" smaakte natuurlijk bij het gure decemberweer dat ons die dag te beurt viel! Om de poezelige oren van ondergetekende niet helemaal te laten verkleumen, werd ook direct een lekker warme nieuwe muts gekocht. De meme zal content zijn als ze moest zien dat ik me zo goed induffel :)



We begrepen Somers zijn herverkiezing als burgemeester een pak beter: Mechelen lijkt echt een aangename (weliswaar provincie)stad om te wonen en te beleven.
Eén van de redenen om Mechelen te bezoeken was de mogelijkheid om de in de loop van het afgelopen jaar verzamelde weekendeskbons op te souperen: eerst in de sauna en vervolgens op restaurant. Hoewel we beide niet direct het (publieke) sauna-type zijn, hebben we er heel erg van genoten. Op twee uur tijd voelden we ons helemaal als herboren! Toen we daarna van een lekkere fajita (soort tortilla's) met een goed glas wijn in een klein, maar gezellig restaurantje genoten, was de dag voor ons compleet in orde.

Toen trok iemand aan het varkentje zijn snuit en het verhaaltje is ...

Oostende - waar sossen en Arno thuis zijn

Een mens kiest er echt altijd de beste dag uit om naar de zee te gaan. Halfweg op weg naar het begin van de E40 begint het daar te gieten dat het geen naam heeft. Natuurlijk zegt dan opeens dat stemmetje in je hoofd: "Kieken, waarom ben je nu én je paraplu én je kw vergeten?"

Geen ramp echter, we kwamen nog maar aan en als bij wonder stopte het met regenen tot op het ogenblik dat we naar huis gingen...
Voor al uw weerbestellingen, vanaf nu dus één adres!

Oostende was wat het zo vaak is: even lekker uitwaaien, een lekker zwaar biertje, vis gekocht om direct op te eten (deze keer wel slechte keuze: de calamares was al klaar en werd in de microgolfoven opgewarmd met het te verwachten anti-viagrale effect). Bij deze nog enkele foto's voor tussen den boterham, jam jam!

Espana -> Costa Brava -> e viva Pals!

Jullie hebben lang op droog zaad gezeten als je op een verslagje van onze weekje ertussenuit in Spanje hebt zitten wachten... Welnu, om dat geduld te belonen (had je dan een andere keuze?), volgt een fotoreportage van deze week zalig nietsdoen met zijn zessen starring Kathy, Ewoud, Sofie, Tom, Karo en Michael.



























Of prefereer je een verslag in woorden? Snorkelen, kwallen, prachtig weer, Chrysler Grand Voyager,bbq, nepartikelen in de winkels, zwemmen, de buren wakker schreeuwen, zelfgemaakte granita, mountainbiken, lezen, terrassen, golven, het einde van de wereld, sangria, barcelona, ramblas (x4), gigapinten, sacrada, verse vis!, gaudi, all u can eat, grot, zonnen, darts, arenal, shakira, caipirinha met zicht op zee, la dolce far niente!

Finito...

En hier zitten we, snif, achter de computer thuis...

Het heeft een tijdje geduurd eer we weer iets van ons laten horen hebben, maar de logistieke omstandigheden hebben ons deze reis niet echt meegezeten (internetpoints die gesloten waren of simpelweg niet werkten).

Maar goed, we zullen ons best doen om de laatste week zo bondig mogelijk samen te vatten...

De laatste dagen hebben we aan het bekende Gardameer gespendeerd. Daar stonden we met onze neus op het prachtige meer.

Het water stond duidelijk lager dan anders en het was een hele eind wandelen alvorens we niet meer konden staan. We hebben de tocht maar éénmaal gemaakt. Op andere momentel lieten we ons gewoon op onzen buik ploffen, want we wouden meestal gewoon snel afkoelen. Vooral na een wandeling zoals die naar Sirmione, een gezellig stadje met een kasteeltje maar in de zomermaanden veel te toeristisch.

Aangezien we vanuit Garda Italië zouden verlaten was het de moment om inkopen te doen: olijfolie voor 16 euro, als dat geen goeie gaat zijn... Chantal had immers gezegd dat je wat geld moet geven voor goede olijfolie, dus namen we de duurste van de winkel. Blijkbaar was dat ook niet de bedoeling, maar lekker is ze wel!

Niet alleen moeten we 't beste van Italië meenemen naar huis, ter plekke hebben we ons ook nog eens overgegeven aan een uitgebreid avondmaal met zicht op het meer en een overheerlijke BBQ, wat steeds gepaard ging met meerdere flessen prosecco en wijn!



Niet dat we nu klaar waren om naar huis te gaan, zelfs niet na drie weken... Maar een zwaar onweer de laatste avond maakte het afscheid iets minder zwaar. We kwamen onmiddellijk in lagere temperaturen terecht en konden ons al beginnen aanpassen aan het Belgische weer, dat na een prachtige maand juli in augustus weer typisch Belgisch werd.

We zijn terug in België dus, en wat doet een mens dan... denken aan de volgende congé! Spanje, here we come! Tot in september!

De snorkels gesignaleerd in Mare Adriatico!

Hallo lieve lezers!

Jullie hadden nog een aantal foto's te goed van ons en belofte maakt schuld. Bij deze...


Weinig uitleg noodzakelijk...


Castel Del Monte, heel impressionant in the middle of nowhere (zie vroeger)


De familie Schollaert (zonder Sofie :( ) in Lago Trasimene

Het uploaden van meer foto's lijkt vast te lopen, waarvoor onze excuses...


Intussen zijn we dus de Appenijnen terug overgestoken naar Bari (en zelfs wolken gezien daar! :) ) waar we met Karo haar ouders terug de reis verder zetten.

Gezien we daar hoorden van fantastische verhalen over parende zeeslakken en pijlinktvissen,
rekening houdend met het feit dat het hier om snorkelen en niet om duiken ging,
rekening houdend met het feit dat in Pompei geen watertje te bespeuren viel om eens te plonsen en het broeiend heet was,

werd het volgende besloten: we moesten zo snel mogelijk naar de zee om van al dat heerlijks te genieten!

De Amalfikust is jammer genoeg niet gelukt (sorry Aster :) ), maar nu vertoeven we in Gargano aan de andere kant van Italie. We kunnen alleen maar zeggen dat het hier ook een prachtige kust is. Enige nadeel: de zee is hier een pak minder levend dan wat Peter en Chantal gezien hebben in de hiel van het land. Alhoewel hoor, Karo is gefascineerd door de visjes die aan haar voetjes zwemmen, we zien krabbetjes, kleine visjes, anemonen, zeeegels, etc.

We blijven hier enkele dagen hangen alvorens stilaan terug naar boven te gaan. Intussen zullen we de terrasjes en gelato's zeker niet aan ons voorbij laten gaan.

Ciao!

Resistance is futile, the story of Pompei and the mighty Vesuvio

Bij deze is de essentie van onze afgelopen twee dagen verteld :).

Deze keer jammer genoeg wederom geen foto's, maar de margi-pc van de camping hier in Pompei kan dit niet aan, is van de tijd dat de Vesuvius de laatste keer uitgebarsten is waarschijnlijk.

Gisteren hebben we, na een uur voor de poort gestaan te hebben wegens een uitgelopen 'staff meeting', gedurende een dikke halve dag Pompei bezocht. De leraars Latijn hun natte droom heeft ons echt bekoord!

Vandaag, net als gisteren onder een brandende zon, de Vesuvius opgeklommen. Machtige view over Napels en de ganse baai, de gigantische krater gezien, enfin, de lyrische bewoordingen zullen nog wel met foto's onderbouwd worden als we terug zijn. Andrew, the Vesuvius keeper zoals hij zichzelf noemde, gaf ons spontaan een heel interessante uitleg, maar trachtte ons nadien natuurlijk een boek aan te smeren... We hebben geen boek, dan wel een brok lavasteen meegebracht van de top, woooooow :).

Enfin, morgen gaan we terug naar Napels en dan verder terug naar Bari van waar we terug met ons vieren zullen verder trekken. Tot gauw!

Napels, de stad van het eeuwige getoeter...

Aangezien het hier stikt van de internetpoints en een mens nooit weet wat komen zal, zijn we hier alweer met wat meer, tja, indrukken? foto's? small talk?

Zoals gezegd vertoeven we vandaag tot een uur of vier in Napels. We hebben van deze ochtend gebruik gemaakt om te crossen van de ene kerk\klooster\kapel naar de andere. Deze kerken herbergen in hun cryptes heel wat rare bezienswaardigheden! Of wat dacht je van een skelet met een volledig versteende bloedsomloop uit de 18e eeuw... (Jammer genoeg geen foto ;), maar het lugubere gehalte kon concurreren met de mummie in de Duomo in Bari), van het bloed van San Gerrano, archeologische opgravingen van Griekse en Romeinse tempels, etc. Gisteren hebben we een minder religiuze tocht gemaakt langs Castel Nuovo, enkele Palazzi en de Galeria Umberto I waarvan hierbij enkele foto's.






Verder hebben we vandaag en gisteren vooral de sfeer opgesnoven van Napels.

Hoewel het zijn mooie kantjes heeft, kan het ons toch niet volledig bekoren. Het verkeer is hier hels ( rode lichten, ma baneet!), de straten vrij vuil en overal ontbreekt wel iets om het af te maken. Er zou iets mooi van gemaakt kunnen worden, maar het stadsbestuur heeft nog veel werk, zoveel is duidelijk. Van de onveiligheid hebben we
nog niet veel gemerkt, maar op de bus werden we toch al gewaarschuwd door een vriendelijke Napolitaanse. Fingers crossed dus, we zijn nog niet weg, alhoewel we ons toch afvragen of de onveiligheid wel zo erg is als iedereen denkt.

Onze eerste pizza in Italie (en dan nog wel in Napels, de bakermat van de pizza!) was overheerlijk, van de beste ooit, zonder overdrijven (en voor geen geld, cfr Vanoverschelde... :) )



Nu maken we ons stilaan klaar om te vertrekken richting Pompei om vandaar ook de Vesuvius te verkennen. We blijven daar drie dagen op een camping en indien er geen internet voorhanden is, zal het even duren voor we elkaar weer horen.



Bacio xx!

PS: wat is het verschil tussen de voorlaatste en de laatste foto?


Juist ja, Michael heeft zich een Italiaans kapsel laten aanmeten in de barbieri op de hoek ;)

Napels zien en dan... verder reizen natuurlijk!

Hier zijn we (eindelijk) nog eens met wat nieuws van het Italiaanse front. Onze excuses dat we jullie zo lang op jullie honger doen zitten hebben!

Waar waren we gebleven? Ah ja, aan Lago Trasimene (nvdr. deze maal juist gespeld, de taalpuristen onder ons zullen een vette kluif hebben aan onze schrijffouten in het Italiaans :) ). Ondanks de mooie locatie waren we toch blij om de Nederlandse invasie te ontvluchten en onze heil elders te zoeken.



De overtocht van de Apennijnen richting Adriatische kust was op zich al een zeer mooi gegeven: eindeloze bossen met dorpen die als arendsnesten tegen de rotswand geplakt zaten maakten later plaats voor desolate hellingen en plateaus met wijngaarden, olijfbomen en voorlopers van trulli's (typische huisjes voor Zuid-Italie met een kenmerkend rond stenen torendak). Uiteindelijk belandden we dan op een parcheggio aan de zee niet ver van Pescara waar we de zoute zee indoken en weer eens konden genieten van aperitieven bij ondergaande zon (en van Karo haar heerlijke uitsmijter met Italiaanse touch).

De dag erop trokken we verder zuidwaarts en wilden we Italiaanse wijn proeven in wat als de reisgidsen beschreven stond als het centrum van de plaatselijke goede wijn, San Severo. Ja, mooi niet natuurlijk! Wel geproefd van de keuken zonder fratsen, met wijn in plastic bekertjes en waar het eten geserveerd werd zonder menukaart noch prijzen. Beetje geript ( 2 euro extra omdat het 'artiginialo' ofwel ambachtelijk was), maar wel te pruimen.



Peter, beter gekend als de "ridders en kastelen"-lover, wou absoluut het Castel del Monte zien, een kasteel in the middle of nowhere waarvan niet geweten is waarvoor het diende en dat op de UNESCO werelderfgoedlijst stond, dus allen daarheen! En het moet gezegd, ca vallait la peine, alleen voor het uitzicht al... In de naburige wijnbar proefden we een wijntje waarvan de roots niet ver lagen van deze waarvan we in Belgie al een beetje de smaak te pakken hadden gekregen. Met enig vraag en gesticulare-werk vonden we de cooperatieve waar ze deze wijn verkochten en jawel hoor, de mobilhome weegt weer net wat meer :)

Hierna zijn we doorgereden naar Trani, een stadje niet ver van Bari, waar het niet evident is te rijden met de mobilhome. Maar wat een prachtig kuststadje: compleet met gezellig haventje, kathedraal aan de kustlijn (geeft magnifieke indruk)en middeleeuwse straatjes vol leven.



Na een korte nacht (we stonden op een vrij druk plein) richting Bari (gisteren dus) waar onze wegen zich zouden scheiden: Karo en ik gingen op zoek naar de nodige inlichtingen etc om richting Napels te vertrekken voor een week en kochten tickets voor de volgende dag (19 juli). Na het slenteren door Bari (wat trouwens zeker de moeite van het bezoeken waard is als je in de buurt bent ;) )en het genieten van werkelijk overheerlijke gelato (nr 3 nog maar van deze reis!) zochten we de geplande camping op. Aan deze zoektocht hielden we enkel een koude douche over omdat ze gesloten was waardoor Karo en ik genoodzaakt waren in de vooravond n og een hotel te zoeken...

Zo geschiedde (leve de Trotter!) en vandaag (eindelijk zijn we bij vandaag gekomen) zitten we dit te typen in een internetcafe in het historische centrum van Napels. Logistiek gezien is alles vrij vlot verlopen en we zijn klaar voor wat komen gaat! De planning? Napels, Pompei, Vesuvius en op Pieters aanraden, Sorrento waarna we ons weer bij Karo haar ouders zullen voegen, op naar verder avonturen...

Bon, het was een hele boterham, het fotomateriaal is nog steeds beperkt ( twee toestellen en we hebben maar een bij), maar we keep in touch!

Geniet van het Belgische zomerse weertje, de terrasjes en de Gentse Feesten natuurlijk!

Ciao

tutti e molto bene!

Buongiorno!

Zoals je wel had kunnen verwachten, zijn de eerste dagen probleemloos en vooral zalig zorgeloos verlopen. De moeheid van het harde werken (vooral bij Michael ;) ) wordt er stilaan uitgezweet...

Het kost wel wat moeite, met name lange ritten bij echt hoge temperaturen van om en bij de 35 graden ( is het daar in Belgie ook zo heet?) om in dit prachtige land te geraken. Gelukkig kon dit met een 'zwemmeke' al vlug van ons afgespoeld worden. Eerst in Luino bij het Lago Maggiore en sinds gisteren waar we mometeel verblijven aan Lago Transimene in Castelione. In Luino zorgden ook de weergoden voor de nodige afkoeling met een onweer om u tegen te zeggen (je kan je voorstellen dat een zeker hondje hier geen fan van was). We waren op dat moment dan ook genoodzaakt enkele uren op hetzelfde (overdekte) terras te blijven plakken met Prosecco en Panini's.

Enkele indrukken dan van dit land dat ons al niet echt meer onbekend is (reeds twee keer hier op verlof geweest):

ze zijn nog altijd even zot van een Berner-Sennen, van Artan dus... Het aantal mama's dat dolverliefd om deze Bello zijn nek gevlogen zijn, is iets om serieus jaloers op te zijn :)

Het aperitieven/eten smaakt nog altijd even heerlijk: pesto, pulpo, grizzini, olijven, kaas, pomodore, etc...

De Vlaming lijkt Italie echt ontdekt te hebben, zit onze immer geliefde premier daar voor iets tussen?

En last but not least, het lukt ons wel om het hier drie weken uit te houden...

Jammer genoeg kunnen we jullie niet op enkele foto's vergasten (supermoderne computer), maar je kent ons, we maken dit wel goed! Geniet er nog van, wij doen dat ook

Ciao!

La bella Italia

We trekken weer de wijde wereld in, ditmaal naar het zuiden van Italië. Dinsdag 11 juli zal de mobilhome in gereedheid worden gebracht voor de tocht over de Alpen en verder. Tegen de avond -wanneer de werkmensen thuis zijn- begint onze drie weken lange reis.

Het is de bedoeling om samen met Karo's oudertjes te reizen en van de geneugten van Italië te genieten tot we rond Bari beland zijn. Bari is een grote stad in Puglia, een zuidelijke provincie aan de Adriatische kust. Momenteel zijn we van plan -met een mobilhome weet je nooit- om vanuit Bari onze rugzak te nemen en met ons tweetjes de andere kant van zuid Italië te verkennen: met name Napels, Pompeji en omgeving. Na een weekje keren we dan terug naar waar de mobilhome zich min of meer bevindt, om de rest van de vakantie weer met ons vieren door te brengen.

Het zuidelijke deel van Italië is nog weinig toeristisch en we verwachten dus kennis te maken met een ongerepte natuur, de typische Italiaanse gastvrijheid, het fantastische eten en enkele architectonische pareltjes.

Ik weet het nu al: de tijd zal weer veel te snel gaan...

Paris, ville lumière!

Donderdag 25 mei, Hemelvaart, een dag om het er eens goed van te nemen en zalig lang te slapen... Niet voor onze trotters echter! Om zeven uur moesten we reeds aan Gent Sint-Pieters staan voor onze lift naar Parijs met Eurolines (opmerking: na een doorgedreven kosten-batenanalyse hebben we besloten dat we in het vervolg zoals een echte Belg de Thalys zullen nemen. Voor de geïnteresseerden hieronder even een snelle opsomming van voor- en nadelen...
Nadelen Eurolines: konden niet naast elkaar zitten, slechte zetels (massale rugpijn na drie uur), zowel tijdens heen- als terugreis minstens een uur vertraging. Voordelen Eurolines: rechtstreeks vanaf Gent Sint-Pieters, was 15 euro goedkoper per persoon, heel multicultureel :)

Dat was allemaal heel snel vergeten natuurlijk toen we uit de metro stapten in een rustig stukje Parijs zoals we het kennen uit de betere Franse wegdroomfilm; een plein met (betaalbare) terrasjes, een krantenkiosk voor onze dosis wereldinput, een supermarkt die naderhand bijna 24/24 open zou blijken te zijn en een markt met rondsnuisterende snuiters. Enkele straten verderop ons hotel, natuurlijk net iets minder idyllisch dan op de foto's, maar heel degelijk. Trouwens, ratestogo.com is in deze een aanrader voor last-minute boekingen van hotels in de ganse wereld.

Maar genoeg van het praktische, en route pour l'atmosphère parisienne! En wat is daar beter voor dan een Parijzenaar of toch een wanna-be ;) Olivier, een collega-IEE'er van de ULB heeft ons kennis doen maken met de studentenkant van Parijs, la cité de l'université (waar het Belgisch huis, het moet gezegd, toch wel één van de mooiste panden is! Leve Buitenlandse Zaken :) ), de crèpekes waarvan bijgaande foto getuigt (en man, wa ne smosboel was me dat, nietwaar Karo?) en natuurlijk de zalige terrasjes met nog altijd te duur bier dat echter toch lekker smaakt als je hoort dat het op het thuisfront gigantisch aan het gieten is.




Olivier liet ons natuurlijk ook andere kantjes van Parijs zien (waarvoor onze welgemeende dank sjoeke) en de volgende dagen hebben we ook zelf een mooie steekproef gedaan van wat er in Parijs allemaal te zien valt: van het Louvre tot de Sacré Coeur, van de Notre Dame tot het Hôtel des Invalides, Montmartre, de Opéra en ga zo maar verder. Eén van de zaken die ons het meest zal bijblijven is ongetwijfeld bijgaand paneel waar je maar eens op moet inzoomen...


Parijs heeft zoals wij allemaal (en merk maar dat ik in de persoonsvorm spreek) haar kleine kantjes: je ziet wel wat sociale miserie, de rellen in de banlieues zijn hier nog net iets meer een realiteit en je ziet in ware VS-stijl een diepe schrik voor terroristische aanslagen, wat onder meer duidelijk werd door de manifeste aanwezigheid van het leger aan de Eiffeltoren en het feit dat we op de laatste dag onze bagage niet kwijt konden in de bagageruimte aan het station van Eurolines wegens het gevaar voor bommen... Echter, ook in het grijze mengsel dat miserie is zitten veelkleurige steentjes die op zijn Parijs' fluctuat nec mergitur lijken te zeggen: wat denk je van de mens die op een volle metro een hilarisch optreden van Pavarotti ten berde bracht om u te zeggen en er zelfs geen geld voor wou?


Ook al zijn we ons bewust van onze onwetendheid over deze stad haar ziel die een te kort verblijf niet echt kan verhelpen, toch begrijp je wat de mensen aantrekt in een stad die dag en nacht leeft, zonder stoppen, where nothing really ends... Natuurlijk komen we hier op een dag terug!

La Normandie - waar wind, zee en guur weer betekenis krijgen

Drie dagen Normandië met de mobilhome, volgeladen met het beste wat de natuur biedt aan lekkere dingen (onszelf vooral niet vergeten als je nagaat wat dit allemaal kan inhouden), es hat uns sehr gefreut.

Eerst werd echter een tussenstop in Zillebeke, bij Ieper gepland, waar we in één van de talloze "privé-museums", in ons geval aan Hill 62, loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog gingen 'bewonderen'. Twee adviezen als je dit ook van plan bent, doe zeker laarzen aan, want ze zijn zeer realistisch, tenminste als we vergelijken met wat je op foto's en in films (All quiet on the western front onder andere) hierover ziet. Ideaal middel dat ze ginder gevonden hebben om te lastige noorderburen weg te houden was een bordje met de tekst "hier zaagt men niet over de prijs!"...

Toch wel een beetje onder de indruk dan richting Normandië (Nord pas de Calais bij Cap Blanc Nez en Cap Griz Nez)gereden waar je de ene bunker na de andere terugvindt uit die andere wereldbrand. De ene was daar natuurlijk al wat enthousiaster over dan de andere natuurlijk :)Je moet dus niet doorrijden tot aan Omaha Beach, maar natuurlijk kan je de redenering doortrekken en gewoon in Wenduine naar de Atlantic Wall gaan zien.


Voor de rest hebben we vooral genoten, voila. ALhoewel, enig fanatisme was op wandelvlak terug te vinden bij bepaalde personen. Meer in het bijzonder één persoon, wel laten we duidelijk zijn, de persoon hieronder rechts op de foto. Chantal genaamd.



Natuurlijk zijn we er haar dankbaar voor dat we toch maar een mooie dagtocht van om en bij de 20 km gemaakt hebben!
Ander memorabel moment was toch wel het mosselen en karakollen trekken van de rotsen bij eb en deze daarna met een ajuintje te stoven. Een gulden draak erbij en een mens is direct 1000 km van huis en vooral werk verwijderd...

Om met een postkaarttekst te eindigen: het eten is hier goe, het weer is toch nog zeer goed meegevallen en vooral zalig genieten de boodschap!

belgium rule the mountains

Jawel, je ziet het goed, de Belgische vlag wappert hier fier boven het Alpenlandschap uit. Het is alweer even geleden (van in januari) dat de skilatten/snowboardplank aangebonden werd, maar niettemin willen we je enkele indrukken van ons wedervaren niet onthouden! Met zijn zessen zijn we naar Les Arcs getrokken en hebben er een zalige skivakantie gehad. Zalig mag hier in meerdere lagen opgevat worden: deugddoend omdat dat werken echt wel in de benen kruipt (figuurlijk he), zalig omdat het een zeer tof skigebied was en zalig omdat we ons met ons gezessen simpleweg erg goe gehad hebben.



Bon, wat kunnen we allemaal ten gronde zeggen? Een zéér schoon appartementje/chaletje/hotelkamer/studio (niet echt een idee hoe dat te noemen), lekker gegeten en geen accidenten gehad. Voila, nu zijn de mama's reeds tevreden :) Voor de rest bijgeleerd waarom snowboarders zo vaak zere voeten hebben op de glijbaantjes: dat ligt dus aan de stand van je voeten op je bord... Slechts één remedie, zelf uitzoeken welke positie voor je past.

Ik vraag me af of het veel zin heeft hier een relaas te gaan afsteken van hier tot in Timboektoe over chocoladefondue, raclette zonder raclettestel, zonnen met zicht op de Mont Blanc, jumpkes en dergelijke. Ik denk het niet, maar ik geef toch nog twee foto's mee: eentje van onze coole snowboarder 'el Karo' en eentje van ons tweetjes, ergens bovenaan een berg, zonder zicht op zee, maar met elkaar... ooohh...





tot gauw...

back on track

Het is weer even geleden dat u nog iets van ons duo vernomen heeft en intussen is er heel wat in hun leven veranderd (werk gevonden, settelen, u kent het verhaal), maar vanaf nu kunt u hier weer terecht voor al hun avonturen! Op naar de wereld!