Hoe kan een mens uitleggen aan iemand die nog nooit van een witte reus naar beneden gegleden is, wat een fantastisch gevoel dit geeft? Heel moeilijk, denk ik... Je moet het immers maar verkocht krijgen dat zoveel geld neergeteld wordt voor verblijf en materiaal, terwijl het er in wezen op neer komt dat je naar beneden gaat en terug omhoog met de lift, telkens opnieuw, zonder het ooit beu te raken.
Tot een zestal jaren geleden had ik zelf nog nooit op de latten (op de plank is correcter) gestaan, maar intussen is er toch een lichte vorm van verslaving opgebouwd. Om onze steen bij te dragen tot een beter begrip en natuurlijk ook de anderen te doen verwateren (sympathiek als we zijn), maar vooral om een beeld te scheppen waar we vorige week mee bezig geweest zijn, zetten we hierbij wat foto's en een kort verslagje van ons verblijf in Les Arcs van 4-11 februari uiteen.
Een logisch pluspunt in vergelijking met de goedkope skikot-formule (vooral gericht naar studenten), was de chalet waarin we verbleven: met zijn zessen hadden we alle luxe in het hart van het kunstmatig aangelegde dorpje Arcs 1950 (www.arcs1950.com). De bende waarmee we in de loop van deze week afwisselend of gezamenlijk mee "op schok " geweest zijn, varieerde sterk in grootte: van 6 tot 16 (ons) bekende Vlamingen die allemaal deftig in vorm waren en er mee voor gezorgd hebben dat het een schuune week geworden is.
Wat opviel in het dorpje en ook in de cabane'kes op de piste was de alomtegenwoordigheid van Belgische (alleszins in naam) bieren: overal had men blonde Leffe of Stella en als we al eens in een ander café terechtkwamen was er wel Affligem te krijgen. De internationale en Europese positionering van Inbev en collega's holt duidelijk onze hoop voorbij.
In deze week zijn zowat alle skiweertypes ons deel geweest: gaande van stralende zon op zondag en maandag naar mist met lichte sneeuwval op dinsdag, zwaardere sneeuw en mist op woensdag en donderdag (met ook de legendarische Wunderbarschnee!) en terug stralend weer op vrijdag. Vooral op vrijdag hebben we met volle teugen kunnen genieten van maagdelijke sneeuwvlakten waar het eerste spoor nog door getrokken moest worden, onnozelheid verkopen tussen de bomen (onder meer het knuffelen van bomen als ultieme rem), naast de baantjes snowboarden waarna zes meter omhoog geklefferd kon worden met een hellingsgraad van 68 procent, etc.
Ze hebben ons daar bij Chez Luigi, de plaatselijke Irish Pub annex après-skibar annex restaurant (hierover zo dadelijk meer) trouwens zeker leren kennen toen er rozen gegeven werden aan het plaatselijk zangeresje, de jive met skibotten nog bleek te lukken en er net niet op tafel gedanst werd...
Een slotopmerking over de restaurants in het dorp: als je er ooit heengaat, mag je echt geen hoge verwachtingen stellen aan de aanwezige restaurants. Het is duidelijk dat ze het niet moeten hebben van een vaste klandizie, maar gerust hun gangetje kunnen gaan en de zaken al eens wat minder afwerken. Onder meer bij Chez Luigi was de bediening en het eten niet echt je dat.
We hopen snel nog wat meer foto's mee te kunnen geven om een "optimaal sfeerbeeld" te scheppen"!
Op naar de volgende vakantie!
