Donderdag 25 mei, Hemelvaart, een dag om het er eens goed van te nemen en zalig lang te slapen... Niet voor onze trotters echter! Om zeven uur moesten we reeds aan Gent Sint-Pieters staan voor onze lift naar Parijs met Eurolines (opmerking: na een doorgedreven kosten-batenanalyse hebben we besloten dat we in het vervolg zoals een echte Belg de Thalys zullen nemen. Voor de geïnteresseerden hieronder even een snelle opsomming van voor- en nadelen...
Nadelen Eurolines: konden niet naast elkaar zitten, slechte zetels (massale rugpijn na drie uur), zowel tijdens heen- als terugreis minstens een uur vertraging. Voordelen Eurolines: rechtstreeks vanaf Gent Sint-Pieters, was 15 euro goedkoper per persoon, heel multicultureel :)
Dat was allemaal heel snel vergeten natuurlijk toen we uit de metro stapten in een rustig stukje Parijs zoals we het kennen uit de betere Franse wegdroomfilm; een plein met (betaalbare) terrasjes, een krantenkiosk voor onze dosis wereldinput, een supermarkt die naderhand bijna 24/24 open zou blijken te zijn en een markt met rondsnuisterende snuiters. Enkele straten verderop ons hotel, natuurlijk net iets minder idyllisch dan op de foto's, maar heel degelijk. Trouwens, ratestogo.com is in deze een aanrader voor last-minute boekingen van hotels in de ganse wereld.
Maar genoeg van het praktische, en route pour l'atmosphère parisienne! En wat is daar beter voor dan een Parijzenaar of toch een wanna-be ;) Olivier, een collega-IEE'er van de ULB heeft ons kennis doen maken met de studentenkant van Parijs, la cité de l'université (waar het Belgisch huis, het moet gezegd, toch wel één van de mooiste panden is! Leve Buitenlandse Zaken :) ), de crèpekes waarvan bijgaande foto getuigt (en man, wa ne smosboel was me dat, nietwaar Karo?) en natuurlijk de zalige terrasjes met nog altijd te duur bier dat echter toch lekker smaakt als je hoort dat het op het thuisfront gigantisch aan het gieten is.
Olivier liet ons natuurlijk ook andere kantjes van Parijs zien (waarvoor onze welgemeende dank sjoeke) en de volgende dagen hebben we ook zelf een mooie steekproef gedaan van wat er in Parijs allemaal te zien valt: van het Louvre tot de Sacré Coeur, van de Notre Dame tot het Hôtel des Invalides, Montmartre, de Opéra en ga zo maar verder. Eén van de zaken die ons het meest zal bijblijven is ongetwijfeld bijgaand paneel waar je maar eens op moet inzoomen...
Parijs heeft zoals wij allemaal (en merk maar dat ik in de persoonsvorm spreek) haar kleine kantjes: je ziet wel wat sociale miserie, de rellen in de banlieues zijn hier nog net iets meer een realiteit en je ziet in ware VS-stijl een diepe schrik voor terroristische aanslagen, wat onder meer duidelijk werd door de manifeste aanwezigheid van het leger aan de Eiffeltoren en het feit dat we op de laatste dag onze bagage niet kwijt konden in de bagageruimte aan het station van Eurolines wegens het gevaar voor bommen... Echter, ook in het grijze mengsel dat miserie is zitten veelkleurige steentjes die op zijn Parijs' fluctuat nec mergitur lijken te zeggen: wat denk je van de mens die op een volle metro een hilarisch optreden van Pavarotti ten berde bracht om u te zeggen en er zelfs geen geld voor wou?
Ook al zijn we ons bewust van onze onwetendheid over deze stad haar ziel die een te kort verblijf niet echt kan verhelpen, toch begrijp je wat de mensen aantrekt in een stad die dag en nacht leeft, zonder stoppen, where nothing really ends... Natuurlijk komen we hier op een dag terug!
